Εύα Καλαβρή: ο χορός είναι ανάγκη για μένα

Η Εύα Καλαβρή είναι καθηγήτρια χορού στη σχολή της Παρασκευής Υφαντή. Πέραν από τη διαδασκαλία και τις ώρες της στη Σχολή, δεν κουράζεται ποτέ να μελετάει την ιστορία του χορού, να παρακολουθεί τα πιο λαμπερά αστέρια της παγκόσμιας χορευτικής σκηνής... 

Με τη συνέντευξη με την Εύα, το blog μας ανοίγει μια σειρά άρθρων, αφιερωμένων στις δικές μας καθημερινές εμπειρίες για το χορό: θα περιγράψουμε τη ζωή των καθηγητών χορού, επαγγελματιών χορευτών και ερασιτεχνών - από την πρωτεύουσα και την περιφέρεια της Ελλάδας. Από αυτά τα βιώματα και τις εμπειρίες θα δημιουργήσουμε όλοι μαζί ένα ολοκληρωμένο πανόραμα του χορού στην Ελλάδα σήμερα!   

Ποιά ήταν η στιγμή που αποφάσισες να γίνεις καθηγήτρια χορού; Τη θυμάσαι;

Δεν μπορώ να θυμηθώ αυτή τη στιγμή. Μάλλον ήρθε κάπως ως φυσική εξέλιξη.. Η διδασκαλία είναι κάτι που μου αρέσει γενικά, μιας και έχω (συν)υπάρξει για αρκετά χρόνια (δέκα) και καθηγήτρια Οικονομικής Θεωρίας, δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, σε φροντιστήρια. Σίγουρα σημαντικός παράγοντας στην απόφασή αυτή ήταν η ώθηση, η στήριξη και η εμπιστοσύνη της δασκάλας μου, Παρασκευής Υφαντή.

Πώς θα ήθελες να δεις τον εαυτό σου σε 10 χρόνια;

Σε 10 χρόνια από τώρα θα ήθελα σίγουρα να μπορώ ακόμη να χορεύω χωρίς το σώμα μου να αρνείται να ακολουθήσει την ψυχή μου που σίγουρα θέλει. Δεν ξέρω αν γίνεται, αλλά θα το ήθελα. Θα ήθελα να έχω προλάβει να διαβάσω και να μελετήσω όσα περισσότερα πράγματα μπορώ για την Τέχνη του Χορού. Θα ήθελα να έχω δει πολλές και διαφορετικές παραστάσεις και να έχω ταξιδέψει στο εξωτερικό για μαθήματα και σεμινάρια. Θα ήθελα ακόμη να έχω το γιο μου στην αίθουσα ως μαθητή. 

Μία από τις καλύτερες στιγμές της καριέρας σου;

Καταρχάς, δε θεωρώ ότι κάνω καριέρα στο χορό. Ό, τι κάνω δεν το θεωρώ καν επάγγελμα, χωρίς αυτό να σημαίνει όμως ότι δεν προσπαθώ να το κάνω με επαγγελματισμό. Είναι ανάγκη για μένα. Είναι κάτι που αγαπώ πολύ και θέλω να ασχολούμαι με όποιον τρόπο μπορώ, είτε χορεύοντας, είτε διδάσκοντας, είτε ετοιμάζοντας κάποια παράσταση μαζί με καλούς συναδέλφους, είτε γράφοντας γι’ αυτό, είτε μιλώντας απλά γι’ αυτό.

Ίσως μία από τις καλύτερες στιγμές της πορείας μου ήταν η συμμετοχή μου στη δημιουργία της χορευτικής παράστασης «Οι περιπέτειες του Πήτερ Παν στη Χώρα του Ποτέ», το Καλοκαίρι του 2016. 

Ο μεγαλύτερος δάσκαλος / δασκάλα σου; Ποιός/ποιά ήταν και γιατί την/τον ξεχωρίζεις;

Η Παρασκευή Υφαντή ήταν η δασκάλα μου έδωσε βάσεις, που αναγνώρισε σε μένα τη δυνατότητα εξέλιξης, που ήταν πάντα δίπλα μου σε διαγωνισμούς, εξετάσεις και παραστάσεις, είτε ως προπονήτρια είτε ως απλή θεατής και που μου μετέδωσε σε μεγάλο βαθμό την αγάπη που έχω για το Μπαλέτο και γενικά για το χορό. Την ξεχωρίζω για όλα αυτά και γιατί από δασκάλα μου εξελίχθηκε σε φίλη μου, ενώ με εμπιστεύθηκε να εργαστώ στη Σχολή της.

Είχα την τύχη να γνωρίσω πολλούς δασκάλους αυτά τα 30 χρόνια που ασχολούμαι με το χορό, από τους οποίους πήρα πολλά εφόδια και τους θυμάμαι όλους έναν προς έναν, ενώ συνεχίζω να θεωρώ τον εαυτό μου μαθήτρια, μιας και πιστεύω ότι πάντα υπάρχουν καινούρια πράγματα να μάθει κανείς. Στα τελευταία μου επαγγελματικά βήματα με βοήθησε πολύ και ο Μιχάλης Ελπιδοφόρου, τον οποίο θεωρώ πρότυπο καθηγητή. 

Τα τρία μεγαλύτερα ονόματα του Ελληνικού Χορού, κατά τη γνώμη σου, είναι...

Ας πούμε ότι οι τρεις τους μου ήρθαν πρώτοι στο μυαλό... Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου, η Αγγελική Στελλάτου και ο Κωνσταντίνος Ρήγος. Έχω κι άλλους στο μυαλό μου παλιούς και νέους και δε θέλω να υποτιμήσω κάποιον..  

Γιατί αυτοί οι τρεις;

Ο Παπαϊωάννου και η Στελλάτου άλλαξαν την ιστορία του σύγχρονου χορού στην Ελλάδα με παραστάσεις όπως η «Μήδεια» και έγραψαν ιστορία με τη δημιουργία των τελετών έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας το 2004, στις οποίες είχα την τύχη να συμμετέχω και εγώ ως εθελόντρια ερμηνευτής.

Ο Κωνσταντίνος Ρήγος πιστεύω ότι έχει το σθένος και την όρεξη να αλλάξει τα πράγματα προς το καλύτερο στην Εθνική Λυρική Σκηνή.

Που νιώθεις καλύτερα, στη σκηνή (χορεύοντας) ή στην αίθουσα χορού (διδάσκοντας);

Είναι πολύ διαφορετικά τα συναισθήματα που βιώνω όταν χορεύω στη σκηνή μπροστά σε κοινό από αυτά στην αίθουσα διδασκαλίας. Σίγουρα αισθάνομαι πιο άνετα στην αίθουσα διδασκαλίας, η οποία για μένα είναι σαν δεύτερο σπίτι μου. Εκεί μπορεί να κάνω και λάθος, να «δοκιμάσω» κάποιο καινούριο βήμα ή κάτι πιο δύσκολο από αυτά που έχω συνηθίσει, να μιλήσω στους μαθητές μου για κάποια εμπειρία μου, να πειραματιστούμε μαζί και να αυτοσχεδιάσουμε. Όταν χορεύω στη σκηνή, σίγουρα έχω περισσότερο στρες διότι προσπαθώ να δώσω τον καλύτερό μου εαυτό. Επίσης, έχω και την αγωνία του τι συμβαίνει πίσω από τη σκηνή, όταν πρόκειται για παράσταση της Σχολής, αν τα παιδιά είναι στις θέσεις τους για την επόμενη εμφάνιση, αν πρόλαβαν να αλλάξουν κοστούμια, κλπ! Πάντως τα πιο όμορφα συναισθήματα τα έχω νιώσει όταν τα παιδιά μου είναι επάνω στη σκηνή και έχω τη δυνατότητα να τα παρακολουθήσω ως θεατής.

Υπάρχει κάτι στο σύστημα της διδασκαλίας χορού στη χώρα μας που θα ήθελες να αλλάξει στο μέλλον;

Θα ήθελα να αλλάξουν πολλά είναι η αλήθεια.. Θα ήθελα να βελτιωθεί το επίπεδο διδασκαλίας και η ποιότητα της εκπαίδευσης του χορού. Θα ήθελα να ενημερωνόμαστε πιο άμεσα στη χώρα μας με τα πρόσφατα δεδομένα που ισχύουν παγκοσμίως, νιώθω ότι «καθυστερούμε» λίγο να συμβαδίσουμε. Θα ήθελα να υπάρχουν περισσότερες ευκαιρίες για ταλαντούχους ανθρώπους με την έμπρακτη υποστήριξη του Κράτους, όπως υποτροφίες για σπουδές στο εξωτερικό, δωρεάν μαθήματα και σεμινάρια, προγράμματα ανταλλαγής μαθητών και καθηγητών. Θα ήθελα να παρέχεται περισσότερη και πιο ουσιαστική θεωρητική εκπαίδευση σε θέματα Ιστορίας της Τέχνης του Χορού, κινησιολογία, χορογραφία, υποκριτική, ψυχολογία και πολλά άλλα σχετικά θέματα. Θα ήθελα επίσης, να ενισχυθεί η επαρχία. Να υπάρχουν περισσότερα παραρτήματα για σπουδές εκτός των μεγάλων αστικών κέντρων, καλύτερες αίθουσες, θέατρα.

Ποιά είναι η πρώτη σου φράση που λες σε μια καινούρια τάξη;

Νομίζω, ότι μετά το «καλωσορίσατε» συνήθως λέω: «έχουμε πολλή δουλειά να κάνουμε και έχω πολλά πράγματα να σας δείξω». Και αυτό το λέω όχι για να τους αγχώσω αλλά γιατί συνήθως έχω πολλές ιδέες που θέλω να προλάβουμε μαζί να υλοποιήσουμε. Θέλω να δώσω όσα περισσότερα έχω και μπορώ πριν τα παιδιά ανοίξουν τα φτερά τους για κάτι άλλο. Και τα χρόνια περνούν πολύ γρήγορα δυστυχώς! 

Πώς θα μεγάλωνες ένα παγκόσμιο αστέρι του χορού;

Θα προσπαθούσα να του καλλιεργήσω το σεβασμό απέναντι στην Τέχνη αυτή και απέναντι στους ανθρώπους που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους σε αυτήν. Με σκληρή δουλειά, προσήλωση στο στόχο, πειθαρχία αλλά κυρίως ήθος, μπορεί κανείς να φτάσει ψηλά και να πραγματοποιήσει τα όνειρά του. 

Αν βλέπεις πως ένα παιδί από τη Σχολή σου έχει ταλέντο - ποιά συμβουλή του δίνεις;

Συμβουλεύω πάντα τα ταλαντούχα παιδιά να καλλιεργούν παράλληλα με τις δεξιότητες και μια σεμνή προσωπικότητα και να δείχνουν πάντα σεβασμό απέναντι στους καθηγητές τους και στους ανθρώπους που έχουν προσφέρει στην Τέχνη μας.

Επίσης, τα συμβουλεύω να αντλούν έμπνευση και να μαζεύουν εμπειρίες από τα πάντα γύρω τους, συμμαθητές, φίλους, καθηγητές, γονείς. 

Η καλύτερη ώρα στο 24ώρο για σένα ποιά είναι;

Το βραδάκι, όταν μετά από μια ημέρα γεμάτη δραστηριότητες, ξαπλώνω στο κρεβάτι με τον 3 ετών γιο μου και του διαβάζω παραμύθια για να κοιμηθεί… Συνήθως μας παίρνει ο ύπνος μαζί αγκαλίτσα..!